دل آسمون گرفته از دل سیاه ما 

 چشماش بارونی شدن

 از غربت نگاه ما

 دلامون پر از سیاهی

 قلبامون پر از دروغه

 لبامون مثل کویره

 شعری میخواد

 که باز دوباره جون بگیره

 یه شعر تازه و ناب

 پر ز شبای بی خواب

 یه شعر پر از قاصدک

 یه شعر پر از حقیقت

 شعری که با گفتنش

 آسمونم بباره

 بباره و بباره

 تا که شباش دوباره

 پر بشه از ستاره .......

                                   ۸۳/۲/۱۲