وقت را بر روی سالهای کودکی تنظیم کرده ام

تا مرا در صادقترین کوچه های بچه گی صدا کند

میخواهم از همه ی این دورنگی ها جدا شوم

خیلی وقت است کابوس نقابهای دروغ

خواب از چشمان خسته ام ربوده

خسته شدم از دیالوگهای تکراری

از صحنه ی کثیف تآتر زندگی

و از همه ی مترسک های انسان نما

که ادعای فهم و شعورشان

گوش مزرعه ها را کَر میکند

گوش هایم تشنه ی لحظه ای سکوتند

ساکت

همه ساکت !!!

از هفتمین سقف آبی دستور می آید

همه ی مترسک ها سکوت کنند ..........

مثل اینکه اتفاقی افتاده !!!!!

صدای گوش خراش این مدعیان تو خالی

تا هفتمین سقف آبی هم رسیده !

ولی گویی هنوز نمیدانند

دستشان برای  " او "  رو شده

گوششان بدهکار نیست

هنوز صدای طبل های تو خالی

و هنوز گوشهای مزرعه

در طلب لحظه ای سکوت

ساکت . . . . . .

همه ساکت . . . . . !

میخواهم هوای خالص گوش کنم . . . . . . .

 این روزها رد پای خدا در ذهن خانه

پررنگتر شده

حتی او هم فهمید

با اینکه ذهنش از جنس ذهن ما نیست

برادرم میگفت

او هم دنیا را دارد و هم آخرت را

نماز را به زبان ما نمیخواند

و نگاهش به مُهر

از جنس نگاه ما نبود

اصولش را نمیدانست

ولی . . .

نمازش اصولی بود

صدای زمزمه اش را میشنوم

ولی نمیفهمم

فقط میدانم 

 ربنایش خالصترین نوع دعا بود

معاشقه اش را با خدا میبینم

و میدانم ، حضورش در میان ما

آیتی ست از جانب خدا

ولی ....

عاقل صفتان دیوانه

او را دیوانه خطاب میکنند

. . . . .

و خوشا به حال او

که چشمانش به هنگام نماز

باز است به سوی خدا

 و همچون ما ،

 سر شرم از گناه

  به زمین فرود نمی آورد

 تنها .......

 و در چشمانش ،

 عشق آسمان آبی برای پرواز یافته بود

 و او که دیوانه وار

 در پی معشوق،

 مزرعه ها را زیر پا نهاد

 و گویی نمیدانست

 معشوق در فضای وسیع ذهن مزرعه آکنده است